Zawód kosmetyczki uzyskuje stopniowo coraz większy prestiż, jednocześnie wymagania stawiane osobą pielęgnującym naszą urodę są coraz większe. Zbliżenie się tego zawodu do zawodów stricto medycznych, jak lekarz , pilęgniarka, stomatolog, fizykoterapeuta, zwiększa również rolę społeczną, jaką odgrywać powinna kosmetyczka. Wymaga to poszerzenia wiedzy medycznej, szczególnie z zakresu chorób cywilizacyjnych, do których zaliczyć można między innymi cukrzycę, nowotwory, szczególnie rak piersi i szyjki macicy, czerniak złośłiwy, choroby układu krążenia a także choroby bezpośrednio związanych z zawodem. Są to choroby, na które kosmetyczki narażone są bezpośrednio w związku z wykonywanym zawodem: AIDS, wirusowe zapalenie wątroby typu B i C.

Co to jest cukrzyca?

Cukrzyca jest bardzo powszechną chorobą. Na całym świecie na cukrzycę choruje 123 miliony osób. Cukrzycy nie można wyleczyć, należy natomiast podjąć działania, które zminimalizują jej wpływ na życie codzienne chorych na nią osób.

Cukrzyca jest zaburzeniem, w którym mechanizm przemiany glukozy w energię jest zaburzony. Powoduje to nadmierny wzrost tego cukru w surowicy krwi. Utrzymujące się przez lata wysokie stężenie cukru we krwi prowadzi do uszkodzenia wielu narządów. Celem leczenia cukrzycy jest przede wszystkim zapobieganie późniejszym jej powikłaniom.

Dlaczego dochodzi do wzrostu glukozy we krwi ?

U osób zdrowych stężenie glukozy w surowicy jest utrzymywane w określonych granicach. Glukoza dostarczana jest do organizmu wraz ze spożytym pokarmem, np. słodyczami, ale także wraz z potrawami zawierającymi cukry złożone, np. pieczywem, ziemniakami.

Do przemiany glukozy w energię niezbędny jest hormon produkowany w trzustce zwany insuliną. Insulina jest uwalniana do krwi w odpowiedzi na wrost poziomu glukozy w surowicy po posiłku. Powoduje ona obniżenie poziomu glukozy do prawidłowych wartości. Do rozwoju cukrzycy dochodzi wówczas, gdy ilość insuliny wydzielanej przez trzustkę jest zbyt mała w stosunku do zapotrzebowania organizmu.

Jakie są początkowe objawy choroby ?

Do głównych objawów cukrzycy zaliczamy:

- wzmożone pragnienie

- oddawanie dużych ilości moczu

- utrata masy ciała

a także często

- łatwe męczenie się

- świąd okolicy narządów płciowych

Wyróżniamy dwa rodzaje cukrzycy: cukrzyca typu 1 i typu 2.

Cukrzyca typu 1.

W cukrzycy typu 1 stwierdza się całkowity lub prawie całkowity brak insuliny wywołany zniszczeniem produkujących ją komórek trzustki. Podawanie insuliny (w postaci podskórnych zastrzyków) jest wówczas absolutnie niezbędne do przeżycia.

Kto choruje na cukrzycę typu 1 ?

Cukrzyca tego typu rozpoznawana jest przede wszystkim u ludzi młodych, poniżej 30 rż, często u dzieci. Obserwuje się niewielką tendencję do rodzinnego występowania choroby.

Cukrzyca typu 2.

W cukrzycy typu 2 insulina jest nadal wytwarzana, lecz ilość jej jest niewystarczająca wobec zapotrzebowania organizmu. Przyjmowanie preparatów insuliny w tym typie cukrzycy nie jest konieczne, przeważnie wystarcza leczenia lekami doustnymi, jednak niektóre przypadki wymagają leczenia insuliną.

Objawy chorobowe w tym typie cukrzycy rozwijają się w krótkim czasie, zazwyczaj w ciągu kilku tygodni. Bez leczenia insuliną stan chorego stopniowo ulega pogorszeniu, dochodzi do znacznej utraty masy ciała, odwodnienia, wymiotów, senności i śpiączki.

Kto choruje na cukrzycę typu 2 ?

Na ten typ cukrzycy chorują przede wszystkim ludzie w średnim i podeszłym wieku,. Obserwuje się związek z nadwagą i tendencję do rodzinnego występowania choroby.

Objawy cukrzycy typu 2 pojawiają się stopniowo i zazwyczaj są niezauważalne.

Kto choruje na cukrzycę ?

W przybliżeniu na cukrzycę choruje 1-2 osoby na 100, w wieku szkolnym 1 dziecko na 600 zdrowych choruje na cukrzycę typu 1.

Leczenie

Cukrzyca musi być leczona nawet wtedy, gdy nie występują objawy choroby.

Całkowite wyleczenie cukrzycy nie jest obecnie możliwe, stosowana terapia pozwala na uzyskanie zadawalającego stanu zdrowia. Celem leczenia, które musi być prowadzone przez całe życie, jest nie tylko likwidacja objawów i zapobieganie wystąpieniu śpiączki ketonowej, ale również uniknięcie późniejszych powikłań.

Co to są późniejsze powikłania cukrzycy ?

Wysoki poziom glukozy we krwi utrzymujący się przez lata, nawet wówczas gdy nie wywołuje żadnych objawów, prowadzi do poważnych konsekwencji. Dochodzi do uszkodzenia naczyń krwionośnych, nerwów, zmian w siatkówce. Konsekwencją tych zmian jest utrata wzroku, wcześniejsze choroby serca, jak zawał oraz zaburzenia czucia, potencji i stopa cukrzycowa.

STOPA CUKRZYCOWA

W cukrzycy uszkodzenia stóp zdarzają się bardzo często, zazwyczaj jednak można im zapobiegać, jeżeli przestrzega się pewnych zasad. Z tego powodu, przedstawione tu informacje są szczególnie ważne dla kosmetyczek, pedicuirrzystek których częstymi pacjentami są osoby chore na cukrzycę.

Cukrzyca wywołuje często uszkodzenia nerwów obwodowych, zwane neuropatią. Jednym z objawów neuropatii są zaburzenia czucia w stopach. Stopa jest częścią naszego ciała poddawanym znacznym obciążeniem oraz narażona jest na częste, niewielkie urazy, jak. Np. otarcia naskórka, pęcherz itp. Zwykle wszystkie te zmiany są szybko zauważane ponieważ powodują dyskofmfort . Jednak u osób, które mają zaburzenia czucia (jak osoby z neuropatią cukrzycową) można nie zauważyć tych zmian. Co więcej uszkodzenia te są nasilane przez współistniejące zaburzenia w krążeniu krwi. W konsekwencji może dojść do powstania owrzodzenia i zakażenia. Zmiany te mogą być bardzo poważnym problemem, przyczyną unieruchomienia w łóżku, pobytu w szpitalu, czasami wymagają przeprowadzenia operacji, nawet amputacji nogi.

Uszkodzenia stóp można uniknąć pod warunkiem przestrzegania zasad ich prawidłowej pielęgnacji, które to powinna znać każda kosmetyczka i jednocześnie powinna przekazywać je swoim klientkom chorym na cukrzycę.

ZAPOBIEGANIE POWIKŁANIOM DOTYCZĄCYM STÓP

CO KOSMETYCZKA POWINNA PRZEKAZAĆ SWOJEMU PACJENTOWI

Pacjent powinien:

- codziennie starannie oglądać swoje stopy (w razie trudności posłużyć sięmoże lusterkiem lub poprosić o pomoc najbliższych)

- starannie dobierać obuwie, należy unikać butów, które powdują otarcia nskórka, tworzenie się modzeli (czyli stwardnień skóry), powstanie pęcherzy

- obuwie sportowe ze względu na nadmierną wilgotność wewnątrz butów, może prowadzić do zakażeń grzybiczych (na które chorzy na cukrzycę są szczególnie wrażliwi), gdy zauważysz takie zmiany skieruj klientkę do lekarza

- dbać aby jego stopy były zawsze suche i czyste, wówczas gdy skóra jest zbyt sucha poleć krem nawilżający, a jeśli nadmiernie wilgotna antyperspirant

- należy często myć stopy, po czym dokładnie je wycierać, zwłaszcza okolice międzypalcowe

- należy codziennie zmieniać skarpetki, rajstopy lub pończochy, najlepiej aby były wykonane z bawełny, nie zakładaj skarpet elastycznych ani samonośnych pończoch, pod żadnym pozorem nie noś kolanówek

- podczas kąpieli stóp unikaj skrajnych temperatur – gorąca i zimna, myj stopy w letniej wodzie

- nie chodź boso

- nie używaj środków usuwających nagniotki (odciski)

-

PRAWIDŁOWE PIELĘGNACJA PAZNOKCI

- paznokcie należy obcinać po ich zmiękczeniu kąpielą, zachowując wszystkie bezwzględnie wszystkie koanony prawidłowego ich obcinania: odpowiednia długość, linia cięcia powinna być prosta

- nie wolno dłubać ostrym narzędziem pod paznokciami ani w zagłębienia po bokach paznokci

- poradzić pacjentowi, aby samodzielnie nie obcinał paznokci cążkami lub nożyczkami, a do samodzielnego skracania używał pilnika